[ Blue Blood ] Mark x Bambam
๐๔ :: คืนร่วมหอ ( Take 1 )
x ห้ามเผยแพร่หรือส่งต่อ
x ห้ามดัดแปลง ทำซ้ำ
“อือ...” เสียงหวานครางแผ่วออกมาไม่เป็นภาษาเมื่อถูกฝ่ามือเย็นเคลื่อนลงไปกอบกุมส่วนเปียกชื้นด้านล่าง
ความรู้สึกในตอนนี้ราวกับเนื้อตัวกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ จากรสชาติความกระสัน เพราะภูมิต้านทานที่มีอยู่ไม่สามารถอดกลั้นต่อความรู้สึกเสียววาบซึ่งเริ่มก่อตัวในช่องท้องน้อย
กันต์พิมุกต์จึงจำต้องเบือนหน้าหนีรสจูบเร่าร้อนจากมาร์คและกัดริมฝีปากล่างเพื่อหวังจะระงับเส้นเสียงแปลกๆ
ของตัวเอง
“อะ อ๊า”
แต่จนแล้วจนรอดเสียงครวญผะแผ่วก็ยังดังเล็ดลอดจากลำคอระหงเป็นช่วงๆ
มาร์คที่ยังไม่คลายฝ่ามือออกจากส่วนอ่อนไหวซึ่งกอบกุมอยู่
เมื่อเห็นคนใต้ร่างเบี่ยงหน้าหลบไปอีกข้างจึงฝังจมูกลงเข้าซุกไซ้ที่ซอกคอขาว
แวมไพร์ผู้สูงศักดิ์สูดดมกลิ่นมนุษย์ที่พึงปรารถนาจนชุ่มปอด ก่อนจะเริ่มไล่พรมจูบไปยังไหปลาร้าเปลือยเปล่าทั้งสองข้าง
ปฏิกิริยาของกันต์พิมุกต์ยามโดนสัมผัสนั้นนอกจากจะน่ารักแล้วยังชวนให้รู้สึกว่าน่าแกล้ง
คงเพราะไม่เคยไปทำแบบนี้กับใคร จึงไม่แปลกเลยที่อีกฝ่ายจะตอบโต้กลับด้วยการหดเกร็งท้องน้อยจนกระดูกซี่โครงขึ้นเรียงตัวสวย
มาร์คที่เห็นแบบนั้นเลยยิ่งอดใจไม่ได้
เริ่มลากปลายลิ้นลงมายังยอดสีเรื่อซึ่งแข็งขืนขึ้นตุ่มไตแล้วจัดการกระหวัดเกลียวลิ้นเข้าดุนดันดูดดึงอย่างช่ำชอง
“อื้อออ
คุ...คุณ”
ใบหน้าของกันต์พิมุกต์เหยเกบิดเบี้ยวเพราะรสซ่าน
ร่างกายเหมือนเป็นอัมพาตชั่วขณะเพราะรู้สึกชาวาบไปทุกส่วน ยิ่งตอนมาร์คเริ่มเคลื่อนริมฝีปากลงไปยังหน้าท้องแบนราบจนถึงหลุมกลางลำตัวก็ยิ่งทำให้กันต์พิมุกต์เกร็งสะท้าน
แม้จะครวญครางขอร้องบอกว่าพอแล้วซ้ำๆ
แต่คนบนร่างก็ยังมิวายใช้ริมฝีปากนั้นจูบซับความชื้นของเหงื่อซึ่งผุดขึ้นตามผิวกายอย่างไม่มีท่าทีรังเกียจ
จากเดิมที่กำลังหลบหนีเพราะความอับอายก็ต้องเพ่งสายตาเหม่อลอยมองไปยังมาร์คด้วยความไม่เข้าใจ
“คุณมาร์ค ทำไม”
“...”
ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบอะไร
กันต์พิมุกต์ก็ยิ่งงุนงงหนักเมื่อเห็นนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองมาราวกับจะอ้อนขออะไรบางอย่าง
และถึงแม้จะยังไม่ทันพยักหน้าอนุญาต มาร์คก็กระทำการเอาแต่ใจด้วยการใช้ฝ่ามือเย็นเยียบยกฝ่าเท้าน้อยๆ
ของเขาให้ลอยกลางอากาศแล้วโน้มหน้าประทับจูบลงไป
"..."
จูบบนฝ่าเท้ากับสายตาแสดงความหวงแหนที่ส่งมาประกอบการกระทำยิ่งทำให้หน้าของกันต์พิมุกต์ขึ้นสีมากกว่าเก่า
ในใจก็พลอยครวญคร่ำพร่ำคำถามเดิมไม่หยุดว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำเช่นนี้ เพราะอยากให้เขาคิดว่านี่คือการร่วมรักไม่ใช่การขืนใจอย่างนั้นหรือ
“กันต์พิมุกต์”
เพราะมัวแต่เหม่อลอยคิดหาคำตอบให้คำถามนั้น
คนช่างสงสัยจึงไม่ทันได้เตรียมใจกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ถูกมอบให้โดยมาร์ค ร่างกายที่เขม็งขึงเป็นเกลียวงอได้คอคดยิ่งกว่าเดิมเมื่อเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินประทับรอยจูบตั้งแต่ฝ่าเท้าน้อยขึ้นมาจนถึงสัดส่วนกึ่งกลาง
การทักทายแสนหวานทำเอาริมฝีปากบางต้องขบเม้มเข้าหากันแน่นอย่างพยายามข่มเสียงร้อง
ถึงจะยังไม่เข้าใจเท่าไรนักแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมาร์คช้อนสายตาเย็นชามองขึ้นมา
ก่อนจะจัดการครอบครองส่วนที่เริ่มขึ้นรูปด้วยโพรงปากอุ่น
“คุณมาร์ค
ยะ...อย่า อื๊อออ!”
ความทรมานแล่นวาบเข้าสู่ใจดวงน้อย
มันปวดตุบเสียจนเจ้าของต้องกำผ้าปูที่นอนไว้มั่น กันต์พิมุกต์กัดฟันเอาไว้อย่างอดทน
แต่เพราะไม่ใช่ยอดนักรัก ฝืนกลั้นได้ไม่นานร่างทั้งร่างก็กระตุกถี่สองสามทีอย่างคนที่ไปแตะขอบสวรรค์
ทั้งเจ็บใจและอับอายในเวลาเดียวกัน ที่ของเหลวใสหรือหลักฐานการไปเยือนฝั่งฝันถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้นเพียงเพราะการกระทำของเจ้าชายป่าเถื่อน
“อึกกก พอแล้ว”
กันต์พิมุกต์แอบร้องประท้วงในลำคอเบาๆ
เมื่อมาร์คจงใจดูดดึงน้ำจากส่วนนั้นของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทั้งที่ความจริงมันก็ถูกหลั่งออกมามากจนทำให้ต้องนอนหอบหายใจเหนื่อยอ่อน
ทว่าพอตั้งใจมองลงไปด้วยหวังจะใช้สายตาตำหนิการกระทำนั้น ก็ต้องเป็นฝ่ายรีบเบนสายตาหลบคนที่ทำตัวน่าหงุดหงิดแทบไม่ทัน
เวลานี้กันต์พิมุกต์ไม่เข้าใจเลย...
ไม่เข้าใจเลยว่าสายตาเย็นชาคู่นั้นหายไปไหน เพราะมีเพียงแววตาที่ทอดมองมาอย่างอบอุ่นของมาร์คเท่านั้นที่เขาได้สบในตอนนี้
“เราจะให้โอกาสเธอออกไปจากที่นี่ หนีไปจากเรา”
“...”
“สาม”
“...”
“สอง”
“...”
“หนึ่ง หมดเวลา”
“คุณมาร์ค...”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น