ภาพประกอบนำมาจาก Tumblr ไม่มีเจตนาดัดแปลงใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับศิลปิน
ใส่ไว้เพื่อความฟินโดยส่วนตัวเท่านั้น
MR.JB & HIS PET
EPISODE.01
Fiction : MR.JB & HIS PET
Scene : NC EP.01 [JB x JR.]
Hashtag : #พี่บีเก้านิ้ว
Rate : PG-18 (ต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ)
Twitter : @_bewith94
ห้ามก็อปปี้เนื้อหา
ห้ามเผยแพร่หรือส่งต่อ
“จูเนียร์อมให้หน่อย”
คำสั่งแรกของแจบอมมาพร้อมกับการที่ร่างเล็กๆ ของจินยองโดนหมุนตัวให้หันกลับมาและถูกกดให้ลงไปนั่งชันเข่า ส่งผลให้ตอนนี้ใบหน้าหวานอยู่ระดับเดียวกับช่วงกึ่งกลางของส่วนนั้น แม้เสียงหนึ่งในใจของจินยองจะร้องดังว่าไม่ ทว่าอีกเสียงกลับบอกให้รีบๆ อ้าปากรองรับความเป็นชายขนาดใหญ่ของแจบอมเข้ามาด้านใน
และแทบไม่ต้องคิดหาเหตุผลว่าควรทำหรือไม่ทำดี แจบอมก็รั้งศีรษะของเขาไว้ด้วยฝ่ามือหนาหนึ่งข้าง ก่อนจะดันอวัยวะสืบพันธุ์ที่ขยับขยายเต็มที่ให้เข้ามาในโพรงปาก
นั่นทำให้กลีบปากนิ่มของจินยองจำใจเผยอขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าของร่างเล็กยกฝ่ามือน้อยยันต้นขาแกร่งของแจบอมไว้แน่น ไม่มีเวลาให้ตั้งตัวก็ต้องผงกหัวขึ้นลงให้น้ำลายส่งเสียงจ้วบจ้าบไปพร้อมๆ กับเสียงครางในลำคอของแจบอม และเพราะขนาดที่ใหญ่เกินพอดีกำลังจะทำให้จินยองสำลัก จึงต้องรีบส่งเสียงครางอื้ออึงบอกให้แจบอมขยับเอวช้ากว่านี้หน่อย “อ่อกกก อ่ะ...พี่บี อ่ะ”
แต่คายของแข็งออกจากปากได้ไม่นานก็ถูกยัดกลับเข้ามาใหม่ ส่วนปลายขนาดใหญ่สัมผัสผนังลำคอหยุ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จังหวะการเสียดสีที่เร็วขึ้นทำให้ทั้งฟันและลิ้นของจินยองถูไถกับท่อนเนื้อร้อนมั่วไปหมด เมื่อสบโอกาสจึงช้อนใบหน้าหวานขึ้นมองแจบอมด้วยความอยากเห็น...
จินยองอยากจะรู้เหลือเกินว่าแจบอมกำลังทำสีหน้าแบบไหน ตอนเขากำลังใช้ปากออรัลเซ็กให้อีกฝ่ายแบบนี้
“อา จูเนียร์ หน้านายตอนอมให้พี่โคตรเซ็กซี่เลยว่ะ”
สรรพนามแทนตัวเองว่า ‘พี่’ มักจะมากับ ‘บี๋’ บุคลิกที่สองของแจบอม และสิ่งที่ช่วยยืนยันว่าเขาไม่ได้คิดไปเองก็คือจากฝ่ามือที่เอาแต่คอยดันศีรษะของเขาด้านหลัง ตอนนี้ปลายนิ้วข้างเดียวกันนั้นกำลังถูกใช้เกลี่ยไรผมหน้าม้าด้านหน้าของเขาแทน
“อ่อกก”
“อร่อยมั้ย?”
คำถามของแจบอมเรียกให้ใบหน้าของจินยองแดงซ่านหนักกว่าเดิม ทว่าเพราะรสคาวคลุ้งนั้นช่างหอมหวาน จึงได้แต่พยักหน้ารับและตอบกลับแจบอมไปอย่างอายๆ “อะ...อือ”
“งั้นให้พี่อมให้นายบ้างเอามั้ย”
“ไม่เป็นไร อ๊ะ!”
ถึงจะส่ายหน้าเป็นพัลวันปฏิเสธความต้องการซึ่งซ่อนอยู่ลึกๆ แต่มันก็เท่านั้น...เพราะตอนนี้ร่างเล็กๆ ของจินยองถูกอุ้มขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์ข้างๆ จานสลัดที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามเรียบร้อยแล้ว
“อาหารเย็นของวันนี้คือสลัดงั้นสินะ?”
“...” ได้แต่พยักหน้ารับอีกครั้งเพราะมันคือความจริง แล้วรอยยิ้มรายกาจของแจบอมก็ทำให้จินยองถึงกับต้องหลุบตาต่ำ จากกางเกงนักเรียนที่ใส่เข็มขัดครบ ตอนนี้กลับถูกแจบอมปลดออกอย่างง่ายดาย ถึงบางช่วงบางตอนจะเป็นเขาเองที่แอบแอ่นสะโพกขึ้นเพื่อให้สะดวกต่อการถอดกางเกงออก ทว่าร่างทั้งร่างของจินยองกลับสั่นสะท้าน...ความรู้สึกในตอนนี้คือทั้งกลัวและตื่นเต้นผสมปนเปจนไม่เป็นอันทำอะไร ได้แต่จ้องการกระทำของแจบอมที่เขาไม่ค่อยเข้าใจอยู่อย่างนั้น
“ครีมสตรอเบอร์รี่งั้นเหรอ ไหน ชิมหน่อยซิ”
“...”
“อืม หวานใช้ได้แฮะ”
“บะ...บี๋จะทำอะไร”
“พี่จะกินจูเนียร์ให้หมด”
จินยองเม้มปากแน่นหลังจากได้ยินคำตอบกำกวมแบบนั้น สายตาคู่สวยจ้องขวดพลาสติกใส่ครีมน้ำสลัดในมือแจบอมไม่วางตา แม้ในหัวของจินยองจะยังเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เรื่องนั้นก็ถูกคลี่คลายด้วยการที่แจบอมเลิกผ้ากันเปื้อนสีชมพูขึ้น แล้วจัดการบีบน้ำสลัดราดลงมาบนแกนกายสีชมพูอ่อนของเขา ความเย็นที่ได้รับทำให้จินยองถึงกับกัดปากแน่น มันแปลก...
แต่เขากลับอยากให้แจบอมใช้ริมฝีปากกลืนกินตรงส่วนที่ทำเลอะเทอะไว้กับเขา
“เรียบร้อยแล้ว”
“...”
“งั้น...กินเลยนะครับ”
“!!!”
“อืมมม”
“บี๋ อื้อออ” ร้องครวญชื่อเรียกแทนน่ารักๆ ของแจบอมเสียงสั่น ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วร่างทันทีที่ริมฝีปากเย็นเยียบของแจบอมแตะลงบนส่วนปลายของท่อนเนื้อร้อน เกลียวลิ้นเย็นที่ถูวนไปโดยรอบทำให้จินยองเกร็งจัดจนปลายเท้างองุ้ม จากเดิมที่ส่วนนั้นนุ่มนิ่มไม่ทันได้ตื่นตัว เพียงแค่โดนแจบอมปลุกด้วยการใช้ปากก็แข็งสู้อย่างมีอารมณ์ดิบ ถึงขนาดจะไม่ใหญ่เท่าของแจบอม แต่ก็พอดีสมส่วนกับตัวเล็กๆ บอบบางของจินยองที่มักโดนแจบอมชมว่าน่ารักอยู่บ่อยๆ
ของร้อนสีชมพูอ่อนถูกดูดกลืนจนหลุบหายไปในโพรงปากอุ่น จินยองกัดฟันแน่นและมองแจบอมที่กำลังผงกหัวขึ้นลงตรงหน้าอย่างเป็นงาน อ้าปากร้องครวญออกมาด้วยความซ่านที่มีมากเกินพอดี ร่างกายกระตุกไปตามธรรมชาติบ่อยครั้งเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้แจบอมดูดมันช้าๆ หน่อย
“บี๋ มะ...ไม่เอา อึกกก”
บอกปฏิเสธเมื่อแจบอมดันกายเขาให้นอนราบกับเคาน์เตอร์ ก่อนจะทำการยกขาของตนขึ้นสูงพาดบ่า ท่วงท่าที่เผยให้อีกฝ่ายเห็นช่องทางด้านหลังได้ถนัดถนี่ทำให้จินยองรู้ดีว่าแจบอมกำลังจะทำอะไร ทว่าห้ามไปก็เท่านั้น...เมื่อลิ้นร้อนๆ ของอีกฝ่ายแตะลงมาเลียรอบปากทางเข้าของเขาอย่างไม่มีท่าทีรังเกียจ ได้แต่ปรือตามองการกระทำนั้นของแจบอมพลางร้องครางอย่างเสียวจัด ยิ่งตอนปลายลิ้นดันเข้ามาในรูเล็กๆ อย่างเย้าแหย่ ก็ยิ่งทำให้จินยองอารมณ์พลุ่งพล่าน
“บี๋ อืมมม บี๋”
“อ๊า บี๋ ตรงนั้น...อ๊ะ”
“บี๋ ม...ไม่ไหว พอก่อน อื้อออ”
จังหวะที่ครางไม่ได้ศัพท์นั้นเองจินยองก็ได้ยินเสียงแควก เมื่อใช้ข้อศอกสองข้างดันกายขึ้นจากเคาน์เตอร์บาร์ จึงเห็นถุงยางอนามัยขนาดใหญ่พิเศษที่คาดว่าแจบอมคงหยิบมันติดมือออกมาจากห้องนอนด้วยถูกฉีกออกจากซองฟรอยด์สีเงินวาววับ เป็นอีกครั้งที่แจบอมทำให้จินยองต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่
เพราะครั้งนี้มันไม่ใช่ผิวเรียบลื่นธรรมดาอย่างที่เคยเป็น...
บนพื้นผิวของถุงยางในมือแจบอมนั้นมีปุ่มวงกลมขนาดเล็กกระจายไปทั่วบริเวณ นั่นทำให้จินยองตาโตเพราะไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน รีบเอ่ยปากบอกแจบอมว่าไม่เอา เพราะกลัวเหลือเกินว่าสิ่งนั้นจะถูกยัดลงมาในช่องแคบลึกด้านหลัง
“บี๋ ไม่เอาแบบนี้...เรากลัว อะ...อือ”
พูดออกไปในขณะที่สายตาก็มองแจบอมที่กำลังใช้มือสวมถุงยางอนามัยกับท่อนเนื้อส่วนนั้น ทว่ายังไม่ทันได้คุยรู้เรื่องก็ถูกริมฝีปากของแจบอมจูบเข้ากับท่อนร้อนที่ยังแข็งตัวของตนอีกครั้ง เกลียวลิ้นฉ่ำละเลงลงมาอย่างเอาแต่ใจกำลังทำให้จินยองใกล้ขาดใจตาย ในขณะที่เสียงของน้ำลายจ้วบจ้าบยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง จินยองก็รู้สึกได้ว่าช่องทางด้านหลังโดนรุกล้ำจากปลายนิ้วเย็นวาบ ฝ่ามือเล็กกำขอบเคาน์เตอร์บาร์เอาไว้แน่น...
เพราะใช่ว่าจะไม่เคยเล่นท่านี้กับแจบอม ดังนั้นจินยองจึงรู้ดีว่าเวลานี้ควรทำตัวยังไง
“ขอโทษที แต่แบบธรรมดาหมดแล้ว ต้องสั่งจากเน็ต จะไปซื้อที่เซเว่นข้างล่างคอนโดฯ มันก็ไม่มีไซส์ และอย่ามาบอกให้พี่หยุด เพราะนายเองก็รู้ว่าตอนนี้พี่อยากเอานายมากแค่ไหน...จูเนียร์”
“บี๋ ยะ...อย่า”
“ไม่เอาน่า อย่าป๊อดสิ” แจบอมว่าพร้อมทั้งกระเถิบกายเข้าไปใกล้จินยองมากกว่าเดิม “ถ้าเจ็บก็แค่ครางออกมาดังๆ เท่านั้นเอง”
ไม่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ แจบอมค่อยๆ ดันส่วนปลายของความตึงเครียดลงไปในช่องร้อนเล็กแคบ ปากทางเข้าที่ยังไม่เปิดอ้ารับความเป็นชายทำให้ต้องถูไถเวียนวนอยู่รอบนอกหลายต่อหลายที รอให้ช่องสีหวานค่อยๆ ปรับตัว แล้วจึงเริ่มเบียดเสียดของแข็งลงไปในตัวของจินยอง
“อ่าส์ บี๋...อ๊ะ”
“ฮื้อออ?” เลิกคิ้วขึ้นกวนประสาททั้งๆ ที่รู้ว่าจินยองกำลังเจ็บปวดเพราะการกระทำของเขา แม้จะรู้อยู่เต็มอก แต่ก็ยังมิวายตั้งหน้าตั้งตาดันความร้อนขนาดใหญ่ของตนลงไปในทางเข้าเล็กแคบต่อ ค่อยๆ ขยับไม่รีบร้อนเพราะรู้ว่ายังไงๆ จินยองก็ยอมอ้าขาให้เอาด้วยความเต็มใจอยู่แล้ว
“อื๊อออ บี๋ เจ็บ เราเจ็บ อ่ะ...ยะ...ใหญ่ไป”
“ฮืมมม จูเนียร์ อ้ากว้างๆ กว่านี้อีก”
“อึกกก อ่ะ” ช่องแคบด้านหลังของจินยองเริ่มขยับขยายหลังจากที่โดนแจบอมออกแรงดันความใหญ่โตเข้ามาถึงกลางทาง มันเจ็บเสียจนต้องเอื้อมมือคล้องคออีกฝ่ายไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วจิกที่แผ่นหลังของแจบอมแรงๆ ทั้งๆ ที่เขาเองก็เต็มใจยกขาขึ้นสูงเพื่อให้แจบอมเข้ามาในตัวง่ายๆ แท้ๆ ทว่านั่นกลับไม่ได้ช่วยทำให้จินยองหายเจ็บน้อยลงเลย ยิ่งแจบอมใส่ถุงยางอนามัยผิวขรุขระแบบนี้ ความยากในการเบียดเสียดแท่งร้อนลงมาก็ยิ่งมีมากเป็นเท่าตัว
“บี๋ อึกกก...อ่ะ เราไม่ไหว”
“ไหวสิ ต้องไหว กรอดดด...แม่งเอ๊ย แน่นเป็นบ้า...”
เสียงกัดฟันและคำสบถหยาบคายของแจบอมเริ่มทำให้จินยองมีอารมณ์ร่วม แม้มันจะไม่ใช่คำรักหวานหู ทว่าจินยองกลับชอบที่จะได้ยินคำเหล่านั้น...
“ลึกมั้ยจูเนียร์ ลึกมั้ย...ฮื้ม? ดูสิ ตอนนี้นายกลืนกินพี่ไปเกือบสุดแล้ว”
แจบอมยิ้มร่าพร้อมทั้งใช้แขนแกร่งช้อนข้อพับขาสองข้างของจินยองให้สูงขึ้น ก่อนจะเริ่มขยับช่วงเอวดันส่วนนั้นเข้าออกในตัวจินยองทั้งที่ยังไม่สุดลำดี แต่ด้วยความยาวขนาดนี้...แจบอมก็มั่นใจว่าเขาสามารถทำให้จินยองทั้งรู้สึกดีและเสียวควบคู่ไปด้วยกันได้
“อ่ะ บี๋ อื๊อออ บี๋! อ๊าส์”
“ซี้ดดด โคตรตอด เสียวฉิบหายเลยจูเนียร์” แจบอมชมเสียงพร่าแล้วโน้มริมฝีปากลงไปครอบครองบริเวณหน้าอกซึ่งแข็งขึ้นเม็ดกลมมน ในขณะที่ด้านบนใช้ทั้งปากและลิ้นดูดยอดประทุมสีอ่อนของจินยองระรัว ด้านล่างก็กำลังเขยื้อนกายเข้าออกเร็วรี่ ซอยถี่ยิบเสียจนจินยองครางเสียงหลง เสียงน้ำหล่อลื่นของถุงยางอนามัยประกอบกับเสียงกระแทกแกนกายเข้าออกดังขึ้นหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แม้ใจจริงแจบอมอยากจะลองสดกับจินยองดูสักครั้งแต่ก็กลัวจะผิดกฎที่อีกฝ่ายเป็นคนตั้งขึ้นมา ทว่ายิ่งคิดแบบนั้นความคิดไร้สาระก็ยิ่งประเดประดังเข้ามา
หวงฉิบหาย...
หวงจินยองมากฉิบหาย
“เหี้ยเอ๊ย หวงว่ะ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนหรือเมื่อไหร่ก็ห้ามให้ใครเอานอกจากพี่เข้าใจมั้ย”
“บะ...บี๋ อึกกกกก เบาๆ เราเจ็บ อ้ะ!”
“ตอบมาว่าเข้าใจมั้ย!”
“อะ...อือ เข้าใจแล้ว เราเข้าใจ...อ๊า”
จินยองร้องครวญครางพลางจ้องหน้าแจบอมนัยน์ตาเหม่อลอย
แจบอมคนขี้หึง...หึงได้ทั้งๆ ที่ตัวเองกำลังยัดเยียดส่วนนั้นเข้ามาในตัวเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเวลามีอะไรกัน แจบอมมักแสดงท่าทางหึงหวงแบบนี้ออกมา เขาเองก็ไม่เคยไปทำเรื่องอย่างว่ากับใครสักหน่อย ถ้าจะระแวงก็ควรจะเป็นอีกฝ่ายมากกว่า...ที่ไม่รู้ว่าพอลับหลังแล้วแอบไปทำอย่างนี้กับใครที่ไม่ใช่เขาหรือเปล่า
“ฮืมมม อยากจูบว่ะ เมื่อไหร่จะเลิกกฎบ้าๆ นั่นสักทีฮะ”
แจบอมโพล่งเสียดัง ก่อนจะกดตัวลงไปข้างในจินยองถี่ๆ เหงื่อกาฬรินรดชโลมกายราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ทั้งที่กำลังเอาจินยองอยู่แท้ๆ แต่กลับโลภมากอยากได้จินยองยิ่งกว่านี้...อยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจินยองทั้งหมด แม้สถานะตอนนี้จะเป็นถึงเจ้านายของอีกฝ่าย แต่แค่นี้น่ะ...มันไม่พอสำหรับคนอย่างแจบอมหรอก
“แฮ่กก ขอจูบนะ...นะจูเนียร์”
“อึกกก อ่ะ! ไม่ ระ...เราจะจูบกับคนที่เรารักเท่านั้น”
“เหรอ...หึ”
ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า”
ยิ่งได้ยินคำตอบค้านของจินยอง แจบอมก็ยิ่งคลั่ง เขาสวนกายกระแทกรุนแรงเพราะรู้สึกอยากจูบจินยองใจแทบขาด ถ้าตอนที่ทำสัญญาผูกมัดอีกฝ่ายไว้ ไม่เสียรู้เรื่องจูบก็คงดี แจบอมน่ะ...อยากได้ทั้งหมดของจินยอง ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย ริมฝีปาก หรือว่าหัวใจ...ทั้งหมดของจินยองต้องเป็นของแจบอมคนเดียวเท่านั้น
“อ๊ะ บี๋ บี๋...”
“แฮ่กกก จะจูบเฉพาะคนที่รักใช่มั้ย? ดี งั้นพี่จะทำให้จูเนียร์รักพี่ให้ได้...สักวัน”
พูดด้วยน้ำเสียงเอาจริง ก่อนจะซอยเข้าออกสองสามทีส่งท้ายแล้วหลั่งข้างในกายของจินยอง โดยมีถุงยางอนามันเป็นตัวป้องกันเหมือนเช่นทุกครั้ง เมื่อตัวเองถึงฝั่งฝันแล้ว จึงไม่ลืมที่จะใช้มือข้างถนัดรูดส่วนที่ยังต้องการปลดปล่อยของคนตัวเล็กขึ้นลง ไม่นานนักน้ำหวานสีขาวก็พรั่งพรูออกมาเหมือนลาวาข้นเหนียว จินยองหอบหายใจแรง ในขณะที่แจบอมก็เหนื่อยไม่ต่าง เขาซบหน้าลงกับไหล่ขาวมนราวหนึ่งนาที ก่อนจะยอมถอดถอนส่วนนั้นและอุ้มอีกฝ่ายไปเข้าห้องน้ำ...
“บี๋ พอแล้ว สามทุ่มแล้วนะ ระ...เราต้องกลับบ้าน”
“หุบปาก คืนนี้พี่ไม่ปล่อยให้นายไปไหนทั้งนั้นแหละจูเนียร์”
มันยังไม่จบง่ายๆ แค่นี้...
เพราะที่สัญญากันไว้ว่าเจ็ดรอบ นี่เพิ่งจะผ่านไปรอบเดียวเท่านั้น
ติดแท็ก #พี่บีเก้านิ้ว หรือ แสดงความคิดเห็นที่ลิงค์ด้านล่าง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น